วันแรกที่ร้านมิตรไทย เราพบก๋ำสวมผ้ากันเปื้อนและโพกศีรษะด้วยผ้า ยืนปรุงอาหารอย่างคล่องแคล่วอยู่หน้าเตา มาดแม่ครัวหัวป่าก์ของเธอยามนี้ ไม่เหลือร่องรอยของมีเดียแพลนเนอร์ให้เห็นแม้แต่น้อย ส่วนกนนั้นอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีน เขาง่วนกับการรับออเดอร์และเสริ์ฟอาหารอยู่หน้าร้าน ซึ่งได้รับการออกแบบอย่างเก๋ไก๋ ด้วยการนำภาพของคนทั้งคู่ มาประดับตกแต่งร้าน ชวนให้หย่อนก้นนั่งพักจิบเบียร์เย็น ๆ สักแก้ว

เรานัดหมายกับคนทั้งคู่ในวันรุ่งขึ้น ณ บ้านเช่าหลังหนึ่ง ซึ่งรายรอบนั้นปลูกพืชผักซึ่งกำลังออกผลให้เจ้าของบ้านชื่นใจ ก๋ำจัดแจงยกโตกไม้สักเล็ก ๆ มาวาง พร้อมชงชาจีนมาให้หนึ่งกา บรรยากาศการพูดคุยในวันนี้จึงเป็นอย่างสบายๆ และเป็นกันเอง

ก๋ำเล่าประวัติเกี่ยวกับตัวเธอเองเล็กน้อยว่า ตั้งแต่เรียนจบเอกโฆษณา จากคณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว เธอก็คลุกคลีอยู่ในวงการนี้ตลอด จนกระทั่งล่าสุดทำงานในตำแหน่งมีเดีย แพลนเนอร์ ของบริษัทสามหน่อ ก่อนที่จะลาออกมาเผชิญชีวิตที่เมืองปาย

ส่วนสกนธ์นั้นจบด้านครุศิลป์ จากจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย พอจบแล้วเขาก็เริ่มทำงานด้านกราฟฟิกดีไซน์ ที่บริษัทแปลนกราฟฟิก จากนั้นก็ย้ายมาทำที่สามหน่อ และรับงานฟรีแลนซ์ควบคู่ไปด้วย

ก๋ำเริ่มเล่าถึงสาเหตุที่เธอต้องจากงาน ในช่วงก่อนฟองสบู่แตกว่า

"ตอนนั้นทำงานไม่มีความสุข เต็มไปด้วยความเครียดทุกวัน ก็นอนไม่หลับ ในวงการโฆษณาจะมีคำว่า "ไม่ได้" ไม่ได้  ทุกอย่างต้องได้ ลูกค้าอยากได้ไทยรัฐหน้าหลัง หรือว่าช่อง 7 หลังข่าว ต้องไม่มีคำว่า "ไม่ได้" ซึ่งมันยากมาก สินค้ามีเป็นพัน แต่ว่าเวลาที่ลงมีน้อย แล้วเราเป็นบริษัทเล็ก ๆ ไม่มีเพาเวอร์ ลูกค้าต้องเอาให้ได้ ถ้าไม่ได้ ก็จะเป็นคำขาดที่เหมือนคำขู่ ว่าจะถอนแอคเคาน์ออก 40 ล้าน มันคือความเป็นความตายยังไงไม่รู้ ก๋ำเครียด

"แล้วก็รู้สึกว่าทำไมต้องมานั่งเครียดกับเรื่องนี้ในชีวิต มันไม่ธรรมดาเลย อยากกินข้าวสนุก อยากนอนหลับ อยากทำอะไรสบาย ๆ เงินเดือนที่ได้ก๋ำว่ามันไม่คุ้ม ถ้าสำหรับก๋ำ ก๋ำยอมซื้อ ตอนที่ออกนั้นเงินหมื่นแปด ก็ยอมซื้อไปเลย ไม่เอาขอนอนหลับสบายดีกว่า"

"อีกส่วนหนึ่งตั้งใจไว้ว่า อยากอยู่ต่างจังหวัด แล้วพอดี สกนธ์ซื้อหนังสือไว้เล่มนึงของ ฟูกูโอกะ อ่านแล้วก็ทำให้คิดว่า เราทำอะไรอยู่ทุกวันนี้ ก๋ำชอบคำบางคำเช่น ลองไม่ทำอะไรดูซิ หรือ... การปฏิวัติตัวเองอะไรอย่างนี้ ซึ่งก๋ำคิดว่าทำได้"

"คือลึก ๆ ของก๋ำ อยากเรียนรู้ตัวเองด้วยว่าเราชอบอะไร เราทำอะไรได้ แล้วอยากทำอะไรด้วยมือตัวเอง เรามีค่าอะไรบ้างถามจริง ๆ"

"ส่วนเหตุผลของสกนธ์นั้นเกิดจาก "ตัวงานสนุก แต่ผมมาเซ็งลูกค้า พอระยะหนึ่งมันก็ไม่มีอะไรตื่นเต้นบรีฟมาก็ดีไซน์ไป แล้วก็พิมพ์ ไปดูงานพิมพ์ ขั้นตอนมันเซ็ง ๆ"

"มีช่วงหนึ่งผมทำ ฟรีแลนซ์ แล้วก็ไปซื้อที่ปลูกกล้วย ทำได้สักพัก ก็ยังไม่ใช่ รู้สึกว่ามันยากไปหน่อย ทำเกษตรนี่มันยาก แต่อยากทำเกษตรธรรมชาติ"

เมื่อทั้งคู่ตัดสินใจที่จะลาออกจากงานแล้ว แผนการขั้นต่อไปก็คือ ความหวังที่จะเปิดร้านหนังสือเป็นของตัวเอง แต่ติดปัญหาว่าจะต้องใช้เงินกว่าสามแสนบาท เรื่องนี้จึงตกไป ประจวบกับเพื่อนของก๋ำชวนมาเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ปาย

ทั้งเขาและเธอจึงตัดสินใจตัดภาระผ่อนคอนโดมิเนียมกลางกรุง มุ่งสู่เมืองปายทันที

Technorati Profile